تو هنوز رو سینه هات عکس ستاره می کشی

کاش می شد زیر لباس خوابِ تو

من و آفتابی کنم

با خودم برم سفر

با خودم عکس تکی بگیرم و

توی خواب تو بیام

رنگ درو آبی کنم

کاش می شد تو رنگ سبز پیرهنت

قد بکشم

خودم و گم نکنم تو پیچ و تاب

توی دستای تو بی تابی کنم

اگه خوابا همه واقعی بشن

راهی نیست بین من و تو ، تو به من

کاش می شد دست ببرم تو خواب تو

جای خوابامون و جا به جا کنم

ببینم تو خواب تو چی می گذره

وقتی خالی میشه از تو خواب من

ببینی تو خواب من چی می گذره

من و جای خوش هوا نمی بره

می بره یه جای بی ستاره تا

خواب سنگینی بگیره دستمو

خوابی که تا بوق سگ

نمی پره

میثاق بوالحسنی

16 / 12 / 1386

پشت ِ اين چراغ قرمز ، دل دل ِ چراغ ِ سبزه

پاسبون سر ِچار راه ، داره از سرما می لرزه

شونه به شونه شکستن ، ضجه به ضجه بريدن

دلْ حريص ِ بوی خون و پنجه رو گونه کشيدن

پشت ِ اين چراغ ِ قرمز ، همه ايستاده می خوابن

سوتای پشتِ سرِ هم ، بی دليل و بی حسابن

هر کی هم پرسه ی من بود ، قلم پاشو شکستن

هر کی هم مسير من شد ، راه و بی راهشو بستن

اون که خوش حنجره ميشد ، رو صداش خط ميکشيدن

هر کی صحنه سازی ميکرد ، دمبشو واسش مي چيدن

کاش فقط یکی بدونه من و تو  سبزه ی عیدیم

وقتی دلگیره شبامون ، واسه هم ترانه میگیم

کاش میشد ترانه ها رو  واسه دریا  بفرستیم

که بدونه ما از اینجا عکس ِ وارونه گرفتیم

بی خیال این جماعت رو به روی هم نشستیم

چشمامون و به چراغ ِ ، قرمز ِ این کوچه بستیم

میثاق بوالحسنی

1386 / 9 / 19  

یکسال گذشت

تقویمها گفتند و ما باور نکردیم

تو پیچ و تابِ این سفر 

 وقتی نباشی پیش من

جاده ها تنگ و خاکی اَن

 به هیچ کجا نمی رسن

به جاده ای که هیچ کسی

 نه رفته و نه اومده

وقتی نباشی پیش من

سفر یه تبعید ِ بده

بوی نم ِ تو جاده ها بارون ِ بی امون شده

چتری که با دستای تو وا نشه خیلی بی خوده

روز و شبا یکی میشن 

 آسمونا خاکستری

منظره تکراری ِ باز

 آبی نداره روسری

دستم و وا کردی وبعد

گفتی تو دستای منی

صدات هنوز تو گوشمه

منتظرم حرف بزنی

حرف بزنی دوباره از هرچی که یادم نمیاد

هرچی که توی این سفر با روسری دادی به باد

23/ مهر /1386

" روياهات و از دست نده

واسه اينکه اگه روياهات از دست برن

زندگی ت عين بيابون برهوتی ميشه

که برفا توش يخ کرده باشن. "

تقديم به کسی که نفهميد " ولله ما يسوی اعيش دنيا دونا "

نه يخ چاله ، نه يخ کوهی

تو داغا داغ  بی روحی

تو آتيش می زنی آب و

تو می سوزونی آفتاب و

نه من از تو ، نه تو ازمن

نه يک روحيم ، نه يک پيرهن

نه پشتِ هم ، نه رو در رو

نه خيلی دور ، نه تو در تو

خداحافظ ، خداحافظ

شروع خود فراموشی

چراغت سرد خورشيدم

مگه خاموش ِ خاموشی؟

نه بی حسی ، نه بی تابی

نه بی نوری ، نه مهتابی

تو شب رنگی مثل ِ : چشمات

تو بی رنگی مثل ِ : حرفات

مثل ِ خوابای پر کابوس

شبيه ِ لنج بی فانوس

نفهميديم که بی راهيم

از اين چاله به اون چاهيم

خــــــــــداحـــــــافـــــــــظ

میثاق بوالحسنی

*اشیا هیچ وقت آنقدر سرد نیستند که آدم ها و چشمهاشان می شوند

نوشته شده در خرداد يکهزار و سيصد و هشتاد و شش

گفتی راه و بلدی  خوش به حالت

پا به پام نیومدی  خوش به حالت

خوش به حالت که هنوز خنده رو لبهات میشینه

خوش به حالت که چشات روزای خوب و مبینه

خوش به حالت که حالا هر جا دلت بخواد میری

خوش به حالت که سراغمم دیگه نمی گیری

خوش به حالت تو چه زود کابوسا از یادت میره

خوش به حالت که یادت نیست کی می سوزه تا بمیره

گفتی همپای تو هستم  خوش به حالم

دیگه چشمام و نبستم  خوش به حالم

خوش به حالم که هنوز خط نزدم اسم تو رو

خوش به حالم که بهت صد دفه گفتم که نرو

خوش به حالم که هنوز خاطره هات مال منه

خوش به حالم به تو دل دادم و دل نمی کنه

خوش به حالم که دیگه راه خودم رو بلدم

خوش به حالم بی تو یک قدم جلو نیومدم

                                        بی تو یک قدم جلو نیومدم

حالا که صلح ستاره خنجره ، حالا که شب داره روز و می بره

حالا که حرفای بد قشنگ شدن ، حالا که دیوار ِ جای پنجره

                                     بگو کی می خواد تو رو از تو اتاقم ببره ؟

من و از خود ِ خودت جدا نکن ، بیا حرفاتو بزن با تلفن

اگه آفتابی بمونه این هوا ، اگه دیدنی بمونه منظره

                                     بگو کی می خواد تو رو از تو اتاقم ببره ؟

تو نمی بینی ولی ، بسکه هوا بارونی ِ

اون که چش براهشی تو این اتاق زندونی ِ

منتظر نباش برو اون نمی تونه در بره

پنجره شیشه که نیس آجریه تا خرخره

می زنم به در تو زندون تنم ، می زنم کلید قفل و میشکنم

حالا که حبسی دست خودمم ، واسه اینکه بشنوی داد می زنم

                                    از تو من نمی تونم دل بکنم ... نمی کنم!

من و از خود ِ خودت جدا نکن ، بیا حرفاتو بزن با تلفن

بی تو جرم این گناه حکم منه ، بی تو با خودم همیشه دشمنم

                                    از تو من نمی تونم دل بکنم ... نمی کنم!

میثاق بوالحسنی

8/11/1385

سردار بي سر تو ، مونده با دار قالي

موند با طناب دار و صندلي خيالي

سردار تو تُو دستاش قلم به جاي خنجر

داره تو رو رج مي زنه رو كاسه سفالي

اينقده دس به دس نكن توهم بزن رو گردنش

جوني نمونده تُو كَفِش ، مونده با دست خالی

سان بده با ترانه هات

كه پا بكوبه چكمه ها

تموم كن اين تحصن و

گوشه نشين ِ دخمه ها

سردار من هنوزم حريف صد تا جنگه

هنوز نوك مدادش قوي تر از فشنگه

هنوز مي ترسه كوچه ، له بشه زير سايه اش

دلم براي خنده  ،‌ به ترس كوچه  تنگه

قدم بزن تُو كوچه ، بزار تو رو ببينن

بزار ببينن اين من ، هنوز مثِِ پلنگه

چشماي من هنوزم

يه پارچه انتظاره

اگر چه كوچه چشمِ

ديدن تو نداره

با همون دستی که نامه هامو آتیش می زدی ، نامه بده

من واست خورشید و پست کرده بودم ولی تو جوابمو سایه بده

با همون دست بیا از حال وهوات واسم بگو

داره یادم میره از رنگ چشات واسم بگو

با همون دست بیا باز رو ابروهام یه دس بکش

بیا این پنجره رو واکُن و جای هردومون نفس بکش

دلمون کپک زده تو این اتاق

دستامون خسته شد از بسته شدن

ضبط و روشن کن و تا یه آسمون صدا بده

یه نوار خالی بزار و لب بزن :

این ترانه مثل تو

خورشید پشت چادره

هرچی از خودش بگه

تموم نمیشه باز پُره

با همون دستایی که نخواس بسازه با تنم ، من و بساز

تن تو ساخته ی  دستای منه ، تو  فقط  دگمه ی پیرهن و بساز

با همون دست بیا نامه هامو آتیش بزن و از نو بساز

نامه تو  امضا بزن ، پست کن و باز برو بساز

این ترانه مثل تو ، آره درست مثل خودت ، شکل منه

با همون دست بیا این پنجره رو ببند که خیلی روشنه

دلمون کپک زده تو این اتاق

دستامون خسته شد از بسته شدن

ضبط و روشن کن و تا یه آسمون صدا بده

یه نوار خالی بزار و لب بزن :

این ترانه مثل تو

خورشید پشت چادره

هرچی از خودش بگه

تموم نمیشه باز پُره

□□□

" پست چی نامه تو بهم نداد

توی دفترش ازم امضا گرفت "

شب در چشمان من است

به سیاهی چشمهایم نگاه کن

روز در چشمان من است

به سفیدی چشمهایم نگاه کن

شب و روز در چشمان من است

به چشم های من نگاه کن

پلک اگر فرو بندم

جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت

( حسین پناهی )

امروز تولد منه!

 سیاه کن عادت مرا ، ای خواب ↓◄

توی خوابم داری باز تنهایی پرسه می زنی

اومدی خوابم و خط خطی کنی  " مث ِ بختک "

اومدی بگی  فقط  مال منی

توی  خوابم ، توی خوابت ، دل دل ِ حرفی ِ که روی لبه :

نه میشه خاطره تو خط زد و رفت

نه تو از خاطره هام دل میکنی

کاش یکی آب بپاشه رو صورتم

یا یکی صدا کنه ساعتمو

کاش یکی خواب من و خواب ببینه

یا یکی سیاه کنه عادتمو

تو بخواب ، خواب من و ورق بزن

از همون شب

 شب ناتموم و سرد ِ بستنی

توی کافه تو خیابون

یا تو اون کوچه ای که نشسته روی صندلی

از سر انگشتایی که زخمه زدن

روی شیشه های شهر خوابای شکستنی

تو بخواب خواب من و ورق بزن

یا بشین حرفاتو رو به به روم بزن

توی رویا بیا دستاتو یه شب بده به من

صُب که شد ساعتمو صدا بزن

 ، میشه دستاتو بدی ؟Excuse me

بوسه به دست فاحشه

موهاش و میزامپلی کرده و پیرهنش فقط تا نافشه

قافیه سازی و فرم و وزن و تکنیک و " ولش "

اینجا اونجاس که اگه چشماتو خوب وا کنی بندازی بهِِش

می تونی حس بکنی داغی رو از رو پیرهنش

... چرا شک کردی

نترس ، بیا برقص ، دستاتو حلقه کن به هم

بردار این صدا رو از روی صدام ، بردار این لبا رو از روی لبم



- اینجا اونجاس ؟؟

آره !

- اینجا اونجاس ! اینجا پیک خالی هم لب به لبه

- اینجا اونجاس ؟؟

آره !

- اینجا اونجاس که تو روز ِ روشنش تاریکی ِ نصفِ شبه



  دستای من مال ِ من و بوسه ی تو مال خودتI’m  sorry

مستی ِ مسخره تو بالا بیار .....................  رو پیرهنت

- خسته ام ، خسته ی خسته

دوباره اسم تو یادم نمیاد

تو همونی که تموم هستی شو گذاشت تو کیف ؟؟

آره ! انگار خودشه

یادمه گفتی تو رو صدا کنم  " سگ ِ کثیف "

آره انگار خودتی سگ کثیف

  دستای من مال من و بوسه ی تو مال خودت ! …I’m sorry

The End

قافیه ی ( کیف و کثیف ) الهام گرفته از ترانه ی " هرزه " ی محسن بوالحسنی است

پنجره ها رو دس بکش بیا ببین   بیا ببین

ببین که خسته از خودم ببین که خسته از همه

ببین نگاه زردم  و   ببین هوا  چقدر  کمه

ببین که من مرده و من نقاب زندگی زدم

شیرین زندگی ببین ! یه کوه کنم  یه کوه کنم

چشمات و نذر من کن

نذر تنی خمیده

ببین خودِ شکستم

که هیچکسی ندیده

چشمات و بنداز به چشام این دمِ آخر منه

این آخرین شکست من  این آخرین تن به تنه

ببین شکست آخر و ببین زمین خورده منم

نبض من و ساعت تو    رو به نبود بودنم

چشمات و بنداز به چشام  پنجره ها رو دس بکش

شیرین زندگی بیا تو جای من نفس بکش

خیابونا کش نمیان

این کوچه رو به آخره

هر کسی پر نمی زنه

تو بازی کلاغ پره ...

............................

...............................

...........................

.............................

...............................

.................................... !

این همه از تکه ی آخر ترانه .  عجیب نیست

مثل این همه حرفهای نگفته  نگیم بهتره !

 دیوارای خونه دیگه حس کردنی  نیس

رنگ زردش داره بد جوری چشامو می زنه

دارم از تیک تیک کند ساعتاش دق می کنم

از صدای بوق هیچکس مث تو نیس روی خط بودنه

در و پنجره دیگه دیدنی نیس

پرده ها بی خودی آفتابی شدن

بوق هیچکس مث تو هنوز رو خط بودنه

گریه تحت سلطه ی خوابای من ...

حسی که حس بکنم دیواری که عطر تو رو

جا گذاشته توی گوشه گوشه های پیرهنم نیس تو سرم

خوابای شوم تو بی خودی نبود  رفتنیم

تو که جا موندی ببین نمونده هیچی از تنم

دوباره زد به سرم حال و هوای خونمون

بی خیال تو ... نه! انگار خونه بی تو خونه نیس

خونه ای که تو و صد دل توی اون جا می گرفت

تو که نیستی واسه من اندازه ی یه لونه نیس

در و پنجره دیگه دیدنی نیس

پرده ها بی خودی آفتابی شدن

بوق هیچکس مث تو هنوز رو خط بودنه

گریه تحت سلطه ی خوابای من ...

برای ( محسن ) برادرم ...

این ترانه به دلایلی از این پست حذف شد.

شاد باشید

میثاق بوالحسنی

پاهاتو بزن به راهو برسونم تا نگاهت

نرسونم به نگاهت تا من و از تو بگیرن

نذار چشمای خیابون مچ دستامو بگیرن

نمی خوام